Goedemorgen,
Nog tien dagen en Modelist mag twee kaarsjes uitblazen!
Ik heb een beetje opzoekingswerk gedaan naar het rood dat gebruikt werd op de McLaren F1-auto's. Het bleek dat ze niet zomaar in een gewone kleur rood waren gespoten. Nee, McLaren gebruikte een soort fluorescerend rood, ergens tussen day-glo oranje en felrood in. De reden daarvoor is best interessant. Formule 1 is een zeer mediagerichte sport, dus het was belangrijk om de kijkers thuis een aantrekkelijk beeld te presenteren. De technologie van eind jaren 80 zorgde ervoor dat alles wat effen rood was gespoten, na compressie en diffusie van het live-signaal, op de tv van de kijker als vuilbruin werd weergegeven. Om dit tegen te gaan, werden de auto's in dit zeer felle, fluorescerende rood gespoten. Het uiteindelijke beeld op de tv zou nu daadwerkelijk wit-rode auto's tonen. De Tamiya decals hebben dit kleur wel, maar ik wil ze niet gebruiken vanwege mijn ervaring met de Williams. Eventuele correcties die ik aanbreng, zullen heel duidelijk zichtbaar zijn. Dus ging ik het internet op en vond een set kleuren speciaal voor de McLaren MP4/4 uit 1988, van dezelfde fabrikant waar ik het Williams-blauw van kocht. Het zou deze week moeten arriveren, en dan kan ik verder...
De Bergepanther dan. Ik begin eerlijk gezegd mijn mojo voor deze een beetje te verliezen. Ik bouw heel graag complete interieurs, maar in dit geval, als je één ding een halve millimeter uit lijn legt, betekent het dat sommige dingen later niet meer goed passen. Dit was het geval met de bovenkant van de romp (en ook met de achterplaat). Ik hield een groot opening in de neus over:
Het is te groot om te vullen, en vullen zou betekenen dat de grote lasnaden niet meer aansluiten. Dus heb ik de zijplaten losgetrokken, de positienoppen aan de zijkant afgeknipt en een afdekplaatje aan de binnenkant losgewrikt (dat toch nooit zichtbaar zou zijn). Uiteindelijk is het me gelukt de neus te sluiten. Een beetje putty om wat (iets acceptabelere) gaten te vullen en ik ben klaar om verder te gaan:
Hmm, op deze foto zie ik dat de putty nog niet genoeg vult. Tijd voor een tweede ronde...
En dan de T-2 Buckeye. Deze begint me tegen te werken. Ik heb de cockpit op één romphelft vastgezet en er wat stukjes lood als neusgewicht ingezet:
Zie je dat voorste schot, net achter het lood? Dat stuk is te groot en de neus wilde niet dicht. Net als bij de Bergepanther was de opening te groot om zomaar op te vullen. Dus heb ik dat schot verwijderd (het gat zit verborgen achter het instrumentenpaneel), de romphelften tegen mekaar geplakt en de naadlijn rondom het vliegtuig geplamuurd:
Ik vind het wel prettig als fabrikanten een paneel open laten, zodat je dingen aan de binnenkant kunt positioneren terwijl (en nadat) de romp gesloten is. In dit geval zijn er de luchtinlaten en jetstraalpijpen, plus de platen waarop ze gemonteerd zijn. Ik kan de uitlaatpijpen weglaten om ze later beter te positioneren, aangezien de montageplek op de plaat niet erg goed was...
Terwijl de putty droogde, heb ik de vleugels in elkaar gezet. Deze hebben een paar behoorlijk slecht geplaatste spuitgaten en over heel de binnenkant sprue marks, dus het was een hele klus om al het overtollige plastic te verwijderen en schoon te maken. De positioneringspluggen zijn ook veel te groot en moesten worden bijgewerkt en geschuurd om goed te passen. Ik heb de naden op de romp geschuurd met nat schuurpapier met korrel 1000. Hier zie je ook het gat aan de voorkant van de cockpit:
Dat is het voor nu. Hopelijk kan ik de McLaren de komende dagen wat kleur geven en beginnen met de spade en kraan voor de Bergepanther.
Tot volgende week!
